Helden uit de regio Haaglanden: Eric ten Sande

Eric ten Sande zet zich al sinds 1984 in voor het Wereld Natuur Fonds in de regio Haaglanden. Enige tijd later werd ook zijn vrouw Joyce vrijwilliger. Waarom zet Eric zich al zo lang in voor het WWF?

Waarom zet je je namens het Wereld Natuur Fonds in voor de bescherming van de natuur?

“Ik was al jarenlang donateur, maar hoewel het geven van donaties onmisbaar is voor het kunnen uitvoeren van natuurbeschermingsprojecten wilde ik mij toch wat actiever inzetten. Op een dag zag ik een quote van een deelnemer aan de Ramsar conventie in de jaren ’90 (over de bescherming van wetlands, red.) die heel treffend aangeeft hoe onze en volgende generaties zich horen te gedragen ten opzichte van de aarde. Daar werd gezegd: “Wij hebben de aarde niet geërfd van onze ouders, maar geleend van onze kinderen.” Dat raakte mij; we hebben een zoon, en inmiddels een kleindochter, en we hebben maar één aarde. Er hangen niet twee reserve-aardbollen achter ons. Dat is de reden dat ik in 1984 de stap heb gezet om me actief in te zetten. Niet lang daarna volgde ook mijn vrouw Joyce. Zij vond dat de heren van het WNF-comité Zoetermeer, Delft e.o. – zoals dat toen heette – de female touch misten in de uitstalling van de WNF-stand, én ze wilde me ook graag meer zien. Want ik ging van de ene WNF-vergadering naar de andere. En nu, in 2020, zetten we ons nog steeds in voor het WWF.”

Hoe probeer jij in het dagelijks leven duurzaamheid mee te nemen?

“Toen we ons meer actief gingen bezighouden met de natuur, gingen we ook nadenken over wat we echt nodig hebben om ons happy te voelen. Met alle spullen en het eten en andere gemakken die we hier kennen. Dan kom je er toch achter dat je best veel gebruikt en verbruikt. En dat past helemaal niet in de wijze waarop je eigenlijk met de aarde zou willen omgaan. Je hebt natuurlijk een stip op de horizon, waarbij je kan zeggen: nu weet ik zeker dat we heel duurzaam leven. Maar daar zijn we nog lang niet. Wij zijn bijvoorbeeld flexitariërs; we eten weliswaar aanzienlijk minder vlees dan voorheen, maar eten het nog wel. En we hebben een showercoach om de duur van de douchebeurt te beperken. Dat is een zandlopertje en als die leeg is, heb je vijf minuten onder de douche gestaan. Dat is lang genoeg. En op de momenten die zich daarvoor lenen, zal ik het niet laten om een beetje achtergrond te vertellen over wat het WWF wereldwijd aan het doen is en hoe je er zelf ook aan kan bijdragen dat de wereld leefbaar blijft voor de volgende generatie. Die vrijwilligerspet zet ik nooit af.”

Voor welk onderwerp zou je graag aandacht willen vragen als het gaat om natuur en milieu?

“Laatst gaf de vice-president van Brazilië een nogal laconieke verklaring over het percentage illegale houtkap in Brazilië. Je weet dat president Bolsonaro van Brazilië deze illegale houtkap eigenlijk stiekem wel prima vindt. Hij wordt gezien als de motor achter deze verwoesting en het beleid in de Amazone. Economie staat voor hem op één en bescherming hoeft voor hem niet zo. Ik zie dat als ecocide, wanneer complete ecosystemen willens en wetens kapot worden gemaakt. En het lijkt erop dat die man daarmee kan wegkomen. Ik voelde een grote frustratie toen ik dat kort geleden op tv zag. Toen heb ik ook een mail gestuurd naar ons kantoor in Zeist met de vraag of er bijvoorbeeld vanuit de Verenigde Naties niet kan worden opgetreden. De reactie was dat we nu vooral kunnen helpen door bij de grote importeurs van hout-, soya- en vleesproducten er op aan te dringen dat zij vanuit hun positie in Europa ervoor zorgen dat Bolsonaro onder druk wordt gezet en dat er een wereldwijde boycot op gang komt. Producten waarvan niet kan worden aangetoond dat er geen oerwoud voor is gesneuveld zouden niet meer op de markt moeten verschijnen en moeten we dus ook niet meer kopen. Ik zou het geweldig vinden als daar nog veel meer aandacht aan wordt besteed.”

Wat is je favoriete dier?

“Dat beslaat vele pagina’s, maar waar ik zelf altijd heel gefocust op ben geweest zijn orang oetans, met als goede tweede de berggorilla. Maar ik zet me ook graag in voor tijgers, o.a. met behulp van de gastlessen. Dat komt mede door de spannende verhalen die mijn broer en ik, toen we nog klein waren, te horen kregen van onze ouders en ooms en tantes uit de jaren dat zij in toenmalig Nederlands-Indië hebben gewoond en gewerkt. Daar waren gebieden waar je met enige regelmaat tijgers kon tegenkomen. Het is triest dat daar nog zo weinig van over is. Alleen al om die reden denk ik dat we ons nog tien keer harder moeten inzetten om dit soort iconen van de natuur te redden.” 

Wat is jouw favoriete natuurplekje in de regio Haaglanden?

“Ik vind Meijendel een heel mooi gebied. Delen ervan lijken op een sprookjesbos; sommige bomen zien er zo grillig uit dat ze uit een sprookje van Grimm kunnen zijn gehaald. En het is een heel divers landschap: je hebt waterpartijen, dichte bosschages, met een rijke fauna. Echt één van de mooiste plekken in deze regio.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *